Zaterdagavond 25 april speelde Das Kapital in het Grand Theatre in Groningen. Das Kapital is een ‘frans’ trio die bestaat uit Daniel Erdman (tenorsax), Hasse Poulsen (gitaar) en Edward Perraud (drums). Er worden werken gespeeld uit de dertiger en veertiger jaren van de Oostenrijkse componist Eisler.  Deze componist is vooral bekend om zijn werken die hij geschreven heeft voor het toneel voor de werken van Brecht.

De avond werd gevuld door een prachtig op elkaar ingespeeld trio, die hele verrassende wendingen kende. Puur jazz vanwege het hoge gehalte aan improvisatie. In beide sets bleef ondanks die improvisatie in alle opzichten  de dramatiek en expressie van toentertijd overeind.

De crisis, opkomend Nazisme en vooral de hunkering of zelfs vlucht en naiviteit uit die tijd kwamen in het optreden goed tot uitdrukking. Vooral, als je dat op het nu projecteert, is deze samenstelling met deze muziek enorm actueel te noemen.  Ja het kan zelfs worden opgevat als een waarschuwing aan het huidige establishement. Wie pikt mijn baantje in, he er zit nog een externe laten we die er ook uitwerken, dan hebben we de hoofdprijs en ja dat soort van anti solidariteits principes worden op dit moment ook in het bedrijfsleven met name gevoeld, daar waar krimp aan de orde is. Om maar te zwijgen over de ‘toupetten’ politiek van bepaalde personen die op dit moment de peilingen aanvoeren.

Prachtig zoals de slagwerker het geheel een extra visuele beleving geeft, voortdurend trekt hij de aandacht waarbij de balans door de tenor en de gitaar op prachtige wijze bewaard blijven. Het boeide van begin tot eind. Dat heb ik slechts zelden in een concert meegemaakt. Als hoogtepunt van de avond mag genoemd worden het nummer ‘Ohne Kapitalisten geht es besser’, maar eerder al viel op dat er caraibische invloeden gebruikt werden op het moment dat het over opkomend Nazisme ging, dat zijn vileine opmerkingen in wat genoemd mag worden een statement. Chapeau Das Kapital!

Zaterdag geen voetbal voor Matthijs, vanwege zijn ongeluk in de week hiervoor. Ellen is nog met Matthijs naar het ziekenhuis geweest om te kijken of er iets gebroken was. Er is gelukkig niets gebroken of gescheurd. Wel is Matthijs van de val volkomen stijf. Als je door een hockeystick tussen je benen valt dan is dat heel abrubt. Je spieren in je lichaam reageren daar op door in een split second samen te trekken om alle organen te beschermen. Zo’n reactie van het onderbewuste noemt men ook wel een auto-reactie. De stijfheid die je dagen daarna nog voelt is het bewijs van deze natuurlijke bescherming. Matthijs liep de dagen daarna met een mitella om. Voor de spieren is het echter beter om te bewegen als dat kan vanwege de pijn. Aan het eind van de dag was Matthijs letterlijk op en ging de mitella er als vanzelf weer om. Wel moei om te zien hoe een geodgetrainde jongen van 9 jaar dan zelf zijn grenzen leert vinden.

De zaterdag was de verjaardag en de opa en oma’s worden dan veelvuldig gevraagd om mee te doen en mee te gaan naar het speeltuintje. Er zijn er daar verschillende van in de Hoornse Meer, ook een hele natuurvriendelijke of groene speeltuin. 

‘s Avonds valt Matthijs opnieuw en heeft hij opnieuw pijn. Na een kinder-asperine ligt hij al snel op bed als de laatste gasten vertrokken zijn. 

Zondagochtend lekker uitgeslapen en uitgebreid ontbijt. Niet zoals met Pasen, maar toch de kinderen aten flink, wat altijd leuk is om te zien, want of ze hebben honger en nemen veel of het is gezellig en ze eten door omdat het gezellig is.

Matthijs en ik gingen daarna naar de sportschool en Julia en Anne bleven thuis om uitgebreid bad te nemen. Toen we terug kwamen zagen ze er blinkend schoon uit, net als het huis, want Anne had uit eigener beweging gestofzogen en gedweild. Fantastisch meid is het. Matthijs heeft toen de vlaggetjes opgeruimd en Julia was lekker aan het spelen. Na het middag eten hebben we de picknickmand tevoorschijn gehaald en deze gereedgemaakt voor de middag. We hebben Charlotte gebeld en zijn via de Macro naar Borger gereden waar we het boomkroonpad bezorgd hebben. 

Eerst de picknick en toen de wandeling door de toppen van de bomen. Heerlijk ontspannen zo’n weekend.

De foto’s van het bezoek aan het Boomkroonpad.

Verslag van een geslaagde dag, die begon met zingen op bed met de kinderen. Dat was natuurlijk minder leuk dan andere jaren, maar de kinderen hadden duidelijk hun best gedaan om zelf cadeaux’s te bedenken voor mij. En dat proef je er aan af. Daar groei je van als vader. Ik vind het heel knap van Anne Julia en Matthijs, hoe ze mijn behoeftes hebben gepeild en daar conclusies aan hebben weten te verbinden die precies goed zijn ingepakt.

Ellen bedankt dat je ze hebt geholpen met het kopen en inpakken van de cadeau’s. Dat moet je wel zwaar gevallen zijn.

Vervolgens de hele boel klaarzetten voor het feest, vlaggetjes ophangen met Opa en Oma, boodschappen hadden we met zijn allen al gedaan bij de Jumbo een week vooraf, bij de Macro, Super de Boer en Albert Heijn, het zal de gasten aan niets ontbreken was ons credo.

Via mijn ouders kreeg ik een mooie kaart van mijn Tante, ik ben werkelijk zo uit de ‘roller coaster’ gestapt en heb nog geen tijd gehad om verhuiskaarten te verzenden. Ik moet ook de adressen nog overschrijven in het nieuwe adresboekje.

Afijn ik ben vele cadeau’s rijker en was aangenaam verrast door de grote opkomst. Mensen bedankt voor jullie komst.

Josephien en Jennifer ook nog hartelijk dank voor jullie geweldige inzet. En natuurlijk niet te vergeten de barvrouw zelf, Anne wat kan jij goed bier tappen. Je kunt op het Preadinius zo in de kroeg gaan solliciteren.

Skieen in Solden, in het tweede weekend van maart. Het eerste weekend van maart werd ons door de neus geboord. Het heeft echter niets aan de pret mogen afdoen, sterker nog het moest kennelijk zo zijn want alle omstandigheden kwamen naar ons toe. Geweldige sneeuw die o.a. die week ervoor was gevallen en drie dagen veel zon. Wat wil een skieer nog meer.

Sanjo is de collega die mee was als een soort Zest4Snow maar dan louter ECM. We noemen het de moeite waard en plannen voor volgend jaar zeker een nieuwe lang weekend. Zie de foto’s en je bent om. Suzanne aus Wien, Birgit aus Die Schweiz, die meadel aus Bremen, de drie russische wodkaslurpers, de dame van het restaurant en mijn Sophie Maria de wondeschone Huttenwirtin van de Gampe Thaya, die waren in elk geval debet aan een hoop vertier.

Sanjo en ik hebben in 2,5 dagen het hele gebied, dwz. alle pistes 1 of meerdere keren geskied, omdat ik er de weg ken. D.w.z. we hebben alle 4 de pistes boven de 3000 gedaan, deze worden ook wel de Big Three genoemd. Snap jij het nog? Iedereen is het er namelijk over eens dat het er volgens de kaart toch 4 zijn die boven de 3000 zitten. Deze keer waren die pistes ook echt allemaal open. Dit was duidelijk anders dan toen ik er met Ellen was, toen bleven sommige pistes waaronder de 4e 3000’er dicht. Ook was de steile afdaling die eerst met rood werd aangegeven, die was nu duidelijk als zwart te boek gesteld.

Bijgevoegd een impressie van de nieuwe woning. Zo krijg je een aardige indruk van hoe het wordt, ook al moet de vloer van ons blok C2 nog worden gestort.

Een paasweekend is leuk om creatief te zijn. Deze keer ging het ei in de koekepan en wat kwam er tevoorschijn, jawel een leuk ei. In de vorm van een vis. Dankzij Matthijs.

De foto’s worden vanaf morgen toegevoegd.

Als je op een dieptepunt in je leven lijkt aangeland, en somber de wereld in kijkt (zie Donkere tijd,…) dan is die zon die daarin genoemd wordt wel een hele mooie opsteker. Het bewijst ook dat ik een optimist moet zijn want al is de wereld nog zo donker, het wordt altijd wel weer licht. De mensen waar je lang mee stil hebt gestaan die voortdurend in alles op de rem trappen om die los te laten dat is als of Einstein zelf langs komt en je laat merken dat de versnellingen die je door kunt maken enorm zijn. Met de snelheid van het licht katapulteer ik in een nieuwe richting, alles wat eerst in mijn nabijheid mee moest lijkt aan de horizon als een stipje te verdwijnen.

De frisheid van de lente komt met volle teugen de neusgaten binnen en zie daar daar is de Zunne.[Wikipedia::De zunne is de steern dij zoch t dichtst bie de eerde bevindt en t helderste objekt aan de hemel is. t Vörmt t middelpunt van ons zunnesysteem..]

In mijn geval kwam ik in een discussie over C2C op de link naar Duurzaam Bouwen. Peter Bootsma die me op dat pad zette vertelde dat er een project in de Wijert Noord werd neergezet met deze mooie naam.

Ik heb zelf mijn oog laten vallen op blok C2. Ik zal hier een paar foto’s van de huidige situatie laten zien.

Ik ga hier heel bewust wonen…..op een historisch belangrijk stukje Groningen, em spannend ook want er stond vroeger een kasteel.

De meeste mensen zijn niet op de hoogte van mijn gedwongen vertrek aan de Rietgans 12. Ik heb sinds eind januari de sleutel van het huis aan de G.J. Boekhovenstraat 11 (9728VK). Het is met recht een spiritueel huis. Van nummer 12 terug naar 11 lijkt een degradatie, niets is minder waar, het is een hele interessante move, alle energie die door mijn lichaam stroomde was van hoog energetisch gehalte. Dat heeft zeker ook met deze bijzondere plek te maken. 

We kwamen erachter dat Alex Groenewegen in het huis heeft gewoond en in die tijd Anke heeft ontmoet. En dat er vele singles daarna ook aan de partner gekomen zijn.

Voor mij is die energie die dit huis geeft wel een mooie start. Het is ook een hele mooie basis om de kinderen een nieuw thuis te geven. Dat gedeelte geeft mij vreugde. Verder merk ik dat Anne, Matthijs en Julia het hier erg naar hun zin hebben en dat doet mij immens goed.

Alles wat er verder bij komt kijken en het deel van het gezin wat we missen, dat blijft voor verdriet zorgen.

Sinds afgelopen week is ook deze overgang formeel beklonken met de inschrijving in het GBA.

Ze is pas 5 jaar en haalt op zaterdag 28 maart haar B-diploma. Ze zwemt heel goed. Samen met Ellen, Anne, Matthijs hebben we haar gesteund bij het afzwemmen. Julia was heel blij met het behaalde resultaat.